Οι απεργίες

Όποτε ακούω προκήρυξη απεργίας αναρωτιέμαι πόσες απεργίες θα περάσουν για να καταλάβουμε ότι αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά. Δεν έχουμε κερδίσει ποτέ τίποτα το ουσιαστικό σε σχέση πάντα με αυτά που έχουν κερδίσει άλλοι επαγγελματικοί κλάδοι. Χρόνια στο Δημόσιο οι μισθοί μας ήταν οι χαμηλότεροι. Δε λέω, φυσικά, να μην αγωνιστούμε· λέω να αγωνιστούμε αποτελεσματικότερα.

Η γνώμη μου είναι πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι το οικονομικό. Είναι βαθύτερο κι έχει σχέση με το επαγγελματικό μας κύρος. Μπορεί όλοι να αναφωνούν: «Όλα είναι θέμα παιδείας», όταν όμως έρθει η ώρα μάς θεωρούν κατώτερους. Αν δε λυθεί αυτό, αν δε μας θεωρούν σπουδαίους, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας;

Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να κινηθούμε σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, να δουλέψουμε περισσότερο. Να δουλέψουμε τα απογεύματα, να δουλέψουμε τα Σαββατοκύριακα, να δουλέψουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να δουλέψουμε το καλοκαίρι. Το ξέρουμε ότι οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Πρέπει όμως να αλλάξουμε συνήθειες. Αντί να λέει η κοινωνία ότι καθόμαστε 5 μήνες τον χρόνο, να λέει ότι δουλεύουμε όλο τον χρόνο. Πώς θα σε σεβαστεί ο διπλανός σου, όταν πιστεύει ότι εσύ κάθεσαι κι αυτός δουλεύει;

Από την άλλη, εξίσου σημαντικό είναι να πείσουμε την κοινωνία ότι το επάγγελμά μας είναι σπουδαίο. Δυστυχώς, στη χώρα μας, ειδικά τα επιστημονικά επαγγέλματα, μας θεωρούν υποδεέστερους. Το πρόβλημα είναι ότι το πιστεύουν και πολλοί από μας. Θεωρούν ότι οι δικηγόροι, οι εισαγγελείς, οι δικαστές, οι πολιτικοί μηχανικοί, οι αρχιτέκτονες, οι γιατροί είναι κατά πολύ ανώτεροι. Άμα δεν το πιστεύουμε εμείς, γιατί να το πιστεύουν οι άλλοι; Το επάγγελμά μας είναι ανεκτίμητο. Αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί από τη μια ασχολείται με το πιο πολύτιμο τμήμα της κοινωνίας, τα παιδιά, και από την άλλη γιατί ασχολείται με το πιο ανθρώπινο στοιχείο του ανθρώπου, τον νου και την προσωπικότητά του. Αυτοί είμαστε, πρέπει να το πιστέψουμε, πρέπει να το διαδώσουμε.

Πώς; Προφανώς, οι απεργίες δεν έχουν πετύχει τίποτα μέχρι τώρα. Άρα, ψάχνουμε για κάτι διαφορετικό. Η γνώμη μου είναι να διδαχτούμε από τα κινήματα των μειονοτήτων που ξεπήδησαν τη δεκαετία του 60 και του 70. Φεμινιστικό κίνημα, οικολογικό, το κίνημα των μαύρων, το κίνημα των ομοφυλόφιλων. Όλοι τους ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά και δείτε πού έχουν φτάσει σήμερα. Θυμάμαι τη δεκαετία του 80 αν μιλούσες για το περιβάλλον, γελούσαν όλοι· τη δεκαετία του 50 ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες στην Ελλάδα· οι μαύροι 50 χρόνια μετά την ιστορική ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ «Έχω ένα όνειρο» κατάφεραν να έχουν μαύρο πρόεδρο· η μία χώρα μετά την άλλη αναγνωρίζουν το γάμο των ομοφυλόφιλων. Κι εμείς τι έχουμε καταφέρει; Η πραγματικότητα είναι ότι το guy parade μάς ξεπέρασε…

Περαιτέρω διευκρινίσεις

Αναρτήθηκε στις Απόψεις
20 comments on “Οι απεργίες
  1. Ο/Η elenaell λέει:

    Γιάννη, συμφωνώ τόσο μαζί σου, που θα το αναδημοσιεύσω!

  2. Ο/Η Ελένη Μπέη λέει:

    Πάντως, κάτι εισοδηματίες που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους μια χαρά τούς σέβεται ο κόσμος απλά και μόνο επειδή έχουν γεμάτο πορτοφόλι.

    Δουλεύουμε λιγότερους μήνες επειδή αυτή είναι η φύση της δουλειάς μας. Και πάρα πολλοί ανάμεσά μας ακόμα και στις διακοπές τους «δουλεύουν» για το σχολείο και τους μαθητές τους κι ας μην είναι ορατό από την κοινωνία. Το επαγγελματικό μας κύρος έχει βαθιά πληγωθεί, δεν διαφωνώ. Αλλά ο λόγος δεν είναι τόσο το γεγονός πως έχουμε μεγαλύτερης διάρκειας διακοπές. Περισσότερο είναι ότι όσο πιο πολύ εγγραμματίζεται η κοινωνία, τόσο εγκαθιδρύεται η πεποίθηση πως είναι πολύ απλό να μάθεις τα βασικά γράμματα στα παιδιά, άρα σιγά τη φοβερή επιστημοσύνη του δασκάλου. Αυτό ακριβώς πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο, ότι είναι λάθος μια τέτοια θεώρηση. Και επίσης το επαγγελματικό μας κύρος διαβρώνεται από εμάς τους ίδιους, όταν δεν είμαστε σωστοί στη δουλειά μας και δίνουμε δικαιώματα να μας επικρίνουν.

    Όσον αφορά την αναποτελεσματικότητα της απεργίας, μοιράζομαι τον ίδιο σκεπτικισμό κι εγώ. Αλλά να έχουμε κιόλας κατά νου πως ένας κλάδος τόσο απαξιωμένος -ακριβώς επειδή η ίδια η έννοια της παιδείας είναι απαξιωμένη στις μέρες μας- δεν συγκινεί ιδιαίτερα κανέναν όποτε αποφασίζει να απεργήσει. Εκτός κι αν απεργήσει μαζικά και επί μακρόν.

    • Ο/Η yannism λέει:

      Δε νομίζω ότι τους εισοδηματίες τους σέβεται κανένας. Τα λεφτά τους μπορεί· τους ίδιους όχι.

      Δέχομαι όμως ότι το σχόλιό σου βελτιώνει τη δική μου άποψη για το επαγγελματικό κύρος. Προφανώς, η καταρράκωση του επαγγελματικού μας κύρους οφείλεται σε πολλούς λόγους. Προσθέτω ακόμα τα ιδιαίτερα μαθήματα. Πιστεύω όμως ότι οι διακοπές και κυρίως η ένταση της εργασίας μάς αφορούν όλους, δευτεροβάθμιους και πρωτοβάθμιους, ενώ ο παράγοντας που αναφέρεις αφορά κυρίως την πρωτοβάθμια, ειδικά δε το νηπιαγωγείο.

      Όσον αφορά την απεργία, έχουμε τη δυνατότητα να απεργήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα; Δε νομίζω.

  3. Ο/Η Αδάμ Δημήτριος λέει:

    Υποβαθμισμένο το εκπαιδευτικό μας κύρος;

    Ως άποψη δεκτή και την καταλαβαίνω γιατί και εγώ όπως όλοι μας έχω ακούσει τα κλασικά… ¨κάθεστε όλο το καλοκαίρι» κ.λπ.

    Άλλα τόσα έχω ακούσει όμως θετικά για το επάγγελμά και τη δουλειά μας από ΓΟΝΕΙΣ. Τονίζω το γονείς γιατί αυτών η άποψη με ενδιαφέρει και όχι του περιπτερά της γειτονιάς, του εξυπνάκια της διπλανής πόρτας που με ένα απολυτήριο Δημοτικού/Γυμνασίου βολεύτηκε, με τους γνωστούς τρόπους, σε κανένα Δήμο και τώρα νιώθει ¨δικαιωμένος¨ που χωρίς να έχει ολοκληρώσει ένα Λύκειο ή κάποιο Πανεπιστήμιο παίρνει περισσότερα από ότι ένας εκπαιδευτικός.

    Τιμούν όλοι οι εκπαιδευτικοί το επάγγελμά τους; Και βεβαίως όχι. Πώς θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Ποιο επάγγελμα τιμά με τη δράση/συμπεριφορά του το σύνολο όσων το ασκούν; Μην ακούσω το κλισέ… το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι κάτι διαφορετικό γιατί ασχολείται με παιδιά. Και το επάγγελμα του γιατρού ασχολείται με άρρωστους ανθρώπους (άρα και παιδιά), αυτό όμως δεν εμποδίζει ΚΑΠΟΙΟΥΣ να εκθέτουν το συγκεκριμένο επάγγελμα ζητώντας ένα αντικείμενο… που προορίζεται κανονικά μόνο για χρήση στο ταχυδρομείο.

    Επίσης, είναι άκρως αντιεπιστημονικό από επιμέρους προσωπικές εμπειρίες (τις οποίες όπως είπα παραπάνω έχω και εγώ) να καταλήγουμε σε γενικεύσεις. Σε ποια έρευνα, επιστημονική εργασία στηρίζεται το ότι το κύρος των εκπαιδευτικών είναι μικρό; Ρωτώ δεν ξέρω. Θα ήθελα να διαβάσω την/τις συγκεκριμένες έρευνες.

    Ψάχνοντας βρήκα προς το παρόν μόνο το παρακάτω που δεν δείχνει απαξίωση του κύρους των εκπαιδευτικών αλλά ακριβώς το αντίθετο.

    http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1

    Λες…
    ¨Να δουλέψουμε περισσότερο. Να δουλέψουμε τα απογεύματα, να δουλέψουμε τα Σαββατοκύριακα, να δουλέψουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να δουλέψουμε το καλοκαίρι. Το ξέρουμε ότι οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Πρέπει όμως να αλλάξουμε συνήθειες. Αντί να λέει η κοινωνία ότι καθόμαστε 5 μήνες τον χρόνο, να λέει ότι δουλεύουμε όλο τον χρόνο. Πώς θα σε σεβαστεί ο διπλανός σου, όταν πιστεύει ότι εσύ κάθεσαι κι αυτός δουλεύει;»

    Προσωπικά όπως και μεγάλος αριθμός συναδέλφων πιστεύω ότι ήδη το κάνουμε αυτό. Το κάνουν αυτό όλοι; Βέβαια όχι. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Και δεν το κάνουν για διάφορους λόγους, από τεμπελιά… μέχρι το ότι πρέπει να κάνουν δεύτερη δουλειά για να ζήσουν την οικογένειά τους.

    Λες…
    ¨Καθόμαστε 5 μήνες το χρόνο¨ και συμφωνώ με την Ελένη Μπέη που παραπάνω γράφει: ¨Δουλεύουμε λιγότερους μήνες επειδή αυτή είναι η φύση της δουλειάς μας. Και πάρα πολλοί ανάμεσά μας ακόμα και στις διακοπές τους “δουλεύουν” για το σχολείο και τους μαθητές τους κι ας μην είναι ορατό από την κοινωνία¨.

    Τέλος, το πώς σχετίζεται η πτώση του κύρους που επικαλείσαι με το να μην γίνονται απεργίες… λυπάμαι… αλλά αυτός είναι ένας συλλογισμός… που αδυνατώ να τον ακολουθήσω… λόγω μειωμένου IQ ή ότι άλλο θέλεις…

    • Ο/Η yannism λέει:

      Δεν έγραψα πουθενά ότι η άποψή μου είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη. Πού είναι το πρόβλημα; Ούτε η δική σου απάντηση είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη. Και πάλι πού είναι το πρόβλημα; Κατέθεσα την άποψή μου για να προκληθεί διάλογος. Κι εσύ καλά έκανες και απάντησες.

      Όσον αφορά την έρευνα δεν κατάφερα να βρω το ίδρυμα. Επομένως, δεν μπορώ να τη σχολιάσω, όπως θα ήθελα, αφού δεν έχω πρόσβαση στο πρωτογενές υλικό. Βέβαια θα πω κάποια πράγματα. Η έρευνα φαίνεται να μιλά για «τον σεβασμό που δείχνουν οι μαθητές για τους εκπαιδευτικούς τους». Δε νομίζω να γράφω κάτι σχετικό με αυτό ούτε να ασχολούμαι καθόλου με το συγκεκριμένο θέμα. Εγώ μιλάω για το πώς μας αντιμετωπίζει η κοινωνία των ενηλίκων και όχι οι μαθητές μας.

      Τώρα όσον αφορά το κύρος του εκπαιδευτικού. Τι θα απαντήσεις σε μια αντιεισαγγελέα που λέει: «Δε θα παίρνω και τα ίδια λεφτά με τον δάσκαλο!». Τι θα απαντήσεις σε έναν γιατρό που λέει: «Τι κάνετε εσείς οι δάσκαλοι; Τίποτα. Δε μαθαίνετε τίποτα στα παιδιά». Τι θα απαντήσεις σε μια δικηγόρο που λέει: «Δουλεύει ο καθηγητής 14 ώρες την εβδομάδα κι εγώ δουλεύω 14 ώρες την ημέρα!». Τα παραδείγματα που αναφέρω είναι πραγματικά. Πόσοι γονείς ονειρεύονται τα παιδιά τους να γίνουν εκπαιδευτικοί; Πόσοι γονείς από αυτούς που λένε καλά λόγια λένε ότι το παιδί τους θα ήθελε να γίνει εκπαιδευτικός; Πόσους εκπαιδευτικούς έχεις ακούσει να θεωρούν το επάγγελμά τους σπουδαιότερο από το επάγγελμα του γιατρού, του δικηγόρου, του δικαστή κ.ά.; Η έρευνα δε που αναφέρεις εδώ γράφει ότι «Φιλοδοξία μου είναι οι εκπαιδευτικοί να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο σεβασμό όπως οι γιατροί» (εδώ). Το έχουμε πετύχει στην Ελλάδα;

      Γράφεις:
      «Τέλος, το πώς σχετίζεται η πτώση του κύρους που επικαλείσαι με το να μην γίνονται απεργίες… λυπάμαι… αλλά αυτός είναι ένας συλλογισμός… που αδυνατώ να τον ακολουθήσω… λόγω μειωμένου IQ ή ότι άλλο θέλεις…»

      Είναι δυνατόν να πετύχει ποτέ απεργία όταν σε θεωρούν τεμπέλη; Και τέλος πάντων πόσες απεργίες ακόμα πρέπει να αποτύχουν για να καταλάβουμε ότι εμείς δεν μπορούμε να κερδίσουμε τίποτα με αυτόν τον τρόπο; Πρέπει να σκεφτούμε κάτι άλλο. Κλασικό παράδειγμα η τελευταία απεργία των καθηγητών. Συγγνώμη, αλλά έγινε απεργία; Κοροϊδευόμαστε τώρα; Ποιος ασχολήθηκε με την απεργία των καθηγητών… αυτό δεν είναι πρόβλημα;

  4. Ο/Η Αδάμ Δημήτριος λέει:

    Στην αντισεισαγγελέα θα απαντούσα… ότι ούτε εγώ θέλω να πάρω τα δικά της λεφτά, ούτε αυτή τα δικά μου. Ακόμη και σε χώρες που οι εκπαιδευτικοί παίρνουν πολύ περισσότερα λεφτά από εμάς εδώ στην Ελλάδα δε νομίζω να παίρνουν τα λεφτά μιας αντιεισαγγελέα (τουλάχιστον από ότι γνωρίζω).

    Στη γιατρό θα απαντούσα ότι αν αυτή πιστεύει ότι δε μαθαίνουμε τίποτα στα παιδιά έχω και εγώ το δικαίωμα να πιστεύω για αυτήν ότι για να γιατρέψει κάποιον πρέπει να πάρει πρώτα το φακελάκι (εννοείτε ότι δεν το πιστεύω γιατί δεν μπορώ από τη συμπεριφορά κάποιων μεμονομένων περιπτώσεων να χαρακτηρίσω έναν ολόκληρο κλάδο, έχω όμως και την απαίτηση να μην το κάνουν οι άλλοι κλάδοι για το δικό μου).

    Στη δικηγόρο θα απαντούσα ότι αντιλαμβάνομαι τις πολλές ώρες που δουλεύει, θα την προέτρεπα όμως να κάνει τι προσπάθεια να αντιληφθεί το πόσες ώρες δουλειάς κάνει και ένα δάσκαλος, έχοντας 20 ή 26 παιδιά στην τάξη, ότι η ίδια στο σπίτι της, όπως και πολλοί άλλοι καλοθελητές, ¨τρελαίνονται¨ με τα 2 ή 3 παιδιά που έχουν να ¨αντιμετωπίσουν¨. Και αν δεν μπορούσε/ήθελε να το αντιληφθεί θα την παρέπεμπα σε αντίστοιχες έρευνες που υπάρχουν σχετικά με το θέμα.

    ¨Πόσοι γονείς ονειρεύονται τα παιδιά τους να γίνουν εκπαιδευτικοί;¨. Ελάχιστοι. Δε διαφωνώ. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το ¨κύρος¨ του επαγγέλματος, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αλλά με το ¨κύρος¨ του χρήματος που εξασφαλίζει το κάθε επάγγελμα. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

    Εγώ λέω ότι ναι οι αντιλήψεις που περιγράφεις υπάρχουν για το επάγγελμά μας από κάποιους όπως και από άλλους υπάρχουν οι αντίθετες αντιλήψεις. Είναι οι γονείς που βλέπουν τι κάνουμε στα σχολεία (στην πλειοψηφία μας όπως πιστεύω) και αναγνωρίζουν το έργο αυτό.

    Η διαφορά μας είναι στο ότι εσύ στέκεσαι μόνο στις αρνητικές απόψεις που εκφράζονται για εμάς (και που αυτές δεν μπορώ να τις δεχτώ όλες a priori ως σωστές/δικαιολογημένες), τις υιοθετείς με ευκολία και αδιακρίτως και καταλήγεις στο ότι είναι είμαστε ένας κλάδος τεμπέληδων, που επιτέλους πρέπει να δουλέψει και άρα δεν έχουμε δικαίωμα να απεργήσουμε ή οτιδήποτε άλλο. Με ευκολία μας ¨τσουβαλιάζεις¨ και δίνεις δίκαιο σε εκείνους που εκφράζουν ακόμη και κακοπροαίρετα ή αδικαιολόγητα κάποιες αντιλήψεις.

    Η μόνη περίπτωση που θα μπορούσα να κατανοήσω μια τέτοια στάση είναι το να εργάζεσαι σε ένα περιβάλλον όπου όλοι οι συνάδελφοι που συναναστρέφεσαι είναι… τεμπέληδες (κάτι που θεωρώ απολύτως απίθανο).

    Τέλος, σχετικά με την έρευνα που αναφέρω στο πρώτο μου σχόλιο. Ναι, αναφέρεται στις απόψεις παιδιών. Πιστεύω όμως έχει σχέση σε μεγάλο βαθμό και με τις αντιλήψεις τον ενηλίκων (γονιών). Η εμπειρία μου (απολύτως δεκτό να έχεις εντελώς διαφορετική εμπειρία) λέει ότι οι στάσεις που έχουν οι μαθητές εκφράζουν ως ένα βαθμό (για μένα προσωπικά σημαντικό) και τις στάσεις που έχουν οι γονείς των μαθητών αυτών και το αντίστροφο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων που έχω ζήσει οι δύο αυτές στάσεις ταυτίζονται. Πολύ σπάνια μου έχει τύχει να διαφέρουν ριζικά οι αντιλήψεις (θετικές ή αρνητικές) για έναν εκπαιδευτικό μεταξύ ενός γονέα και του παιδιού του. Αυτό βέβαια δεν μπορώ να το γενικεύσω. Η άποψη στηρίζεται καθαρά στην προσωπική μου εμπειρία.

    • Ο/Η yannism λέει:

      Πρώτον, δε θεωρώ ότι είμαστε τεμπέληδες. Λέω ότι υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη στην κοινωνία. Αυτό δε σημαίνει ότι οι υπόλοιποι επαγγελματίες σκοτώνονται στη δουλειά. Το αντίθετο θα έλεγα…

      Δεύτερον, δε λέω ότι δεν έχουμε δικαίωμα να απεργήσουμε. Λέω ότι εμείς δεν καταφέρνουμε αυτά που καταφέρνουν άλλοι κλάδοι όταν απεργούν. Άρα πρέπει να αγωνιστούμε διαφορετικά. Δε σημαίνει ότι αυτό που προτείνω είναι και το σωστό. Προτείνω όμως κάτι. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.

      Τρίτον, επειδή οι γονείς μπορεί να πιστεύουν ότι εσύ είσαι καλός, δε σημαίνει ότι αυτό πιστεύουν και για όλους τους εκπαιδευτικούς. Μπορεί να θεωρούν ότι εσύ είσαι η εξαίρεση του κανόνα. Για παράδειγμα ο κουμπάρος μου θεωρεί ότι εγώ σκοτώνομαι στη δουλειά. Δεν έχει την καλύτερη γνώμη για τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς. Και μιλάμε για άνθρωπο μου λέει: «Εγώ Γιάννη δεν μπορώ με τίποτα να κάνω αυτή τη δουλειά!». Φαντάσου και να τη θεωρούσε εύκολη δηλαδή…

      Τέλος πάντων η θέση μου είναι αρκετά απλή: πείθουμε τον κόσμο ότι το επάγγελμά μας είναι το σπουδαιότερο στη σύγχρονη κοινωνία και τα υπόλοιπα έρχονται.

      • Ο/Η Αδάμ Δημήτριος λέει:

        Να διευκρινίσω ότι αυτά που λέω στην τελευταία παράγραφο, γιατί μάλλον τα παρανόησες (¨οι γονείς μπορεί να πιστεύουν ότι είσαι καλός¨), σχετικά με την προσωπική εμπειρία σε σχέση με το τι πιστεύουν γονείς κ΄ μαθητές για έναν εκπαιδευτικό, δεν αναφέρονται σε μένα προσωπικά, αλλά σε έναν Σύλλογο Διδασκόντων 25 εκπαιδευτικών. Προσωπική εμπειρία δεν εννοώ το τι μπορεί να εισπράττω εγώ προσωπικά (θετικό ή αρνητικό) αλλά το τι βλέπω να εισπράττει το σύνολο των συναδέλφων με τους οποίους βρίσκομαι στο ίδιο σχολείο.

        Συμφωνώ απόλυτα με την κατακλείδα του τελευταίου σχολίου σου. Αυτό πιστεύω ότι κάνουμε οι περισσότεροι και όσοι δεν το κάνουν θα πρέπει να το φροντίσουν, γιατί εκθέτουν συνολικά τον κλάδο. Στον τρόπο που πρότεινες υπήρξε η διαφωνία μου.

  5. Ο/Η yannism λέει:

    Δε σε παρεξήγησα. Κατάλαβα ότι μιλούσες γενικά. Απλά με βόλεψε κι εμένα το εγώ.

    Όσον αφορά τον τρόπο: πιστεύεις ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος αγώνα; Μόνο η απεργία υπάρχει; Κι αν υπάρχει μόνο έχουμε τις αντοχές να το τραβήξουμε μέχρι τα άκρα; Οι καθηγητές, για παράδειγμα, μόλις είδαν την επιστράτευση έκαναν πίσω. Δεν τους παρεξηγώ. ΚΙ εγώ το ίδιο μάλλον θα έκανα. Αλλά αν θέλεις να κερδίσεις με αυτόν τον τρόπο, δεν πρέπει να υποχωρήσεις. Είναι εύκολο;

    • Ο/Η Αδάμ Δημήτριος λέει:

      Και βέβαια δεν αποκλείω ότι υπάρχουν άλλοι τρόποι αγώνα. Το αντίθετο. Απλά δεν απορρίπτω συλλήβδην την απεργία ως τρόπο αγώνας. Αντοχές ελάχιστες έως μηδαμινές.

      • Ο/Η yannism λέει:

        Ναι, συμφωνώ με αυτά που λες. Το θέμα είναι όμως ότι έχουμε προσκληθεί εδώ και χρόνια στην απεργία και δε λέμε να ξεκολλήσουμε με τίποτα…

  6. Ο/Η Γιώργος Πατσουλάκης λέει:

    Καλησπέρα σας
    Η ανάγνωση του άρθρου , πραγματικά με έβαλε σε σκέψεις.
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
    Ο όλος προβληματισμός του αρθρογράφου ξεκινά από τη διαπίστωσή του πως το επάγγελμά μας πλέον δεν έχει κύρος και ότι μας θεωρούν κατώτερους.
    Το θέμα είναι πως αυτή είναι η μισή αλήθεια. Και είναι μισή γιατί πολλοί συνάνθρωποί μας , θεωρούν τον δάσκαλο ένα πρόσωπο που του οφείλεται ο σεβασμός και έχει μια ξεχωριστή κοινωνική αξία.
    Ας μείνουμε όμως στις διαπιστώσεις του φίλου μας.
    Προτείνει δυο κατευθύνσεις δράσης. Πάμε στην πρώτη: Να δουλέψουμε περισσότερο «Να δουλέψουμε τα απογεύματα, να δουλέψουμε τα Σαββατοκύριακα, να δουλέψουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να δουλέψουμε το καλοκαίρι. …Πώς θα σε σεβαστεί ο διπλανός σου, όταν πιστεύει ότι εσύ κάθεσαι κι αυτός δουλεύει;»
    Μάλιστα. Να δουλέψουμε περισσότερο, γιατί το θέλουν οι γύρω μας. Και στους γύρω μας ανήκουν και οι γονείς.
    Να δουλέψουμε λοιπόν περισσότερο για να τους ικανοποιήσουμε και επιτέλους να μας αποδεχτούν.
    Έχουμε κάνει πολλές προσπάθειες για αυτήν την άτιμη την αποδοχή.
    Αυξήσαμε τις ασκήσεις (κόντρα στα νέα παιδαγωγικά δεδομένα) για να μην κάθονται στο σπίτι χωρίς να κάνουν τίποτα, δίνουμε κάθε μέρα από 10 φωτοτυπίες στο κάθε παιδί(πάλι κόντρα στα παιδαγωγικά πρέπει) και έτσι ήρθε η ώρα να τους κάνουμε κι άλλο ένα χατήρι, αρκεί να μας πούνε ότι κι εμείς δουλεύουμε.
    Πιστεύω ότι ο αρθρογράφος είναι ένας φιλότιμος άνθρωπος και εκπαιδευτικός , όμως χάνει την ουσία. Να δουλέψουμε περισσότερο, καλοκαίρι Πάσχα, απογεύματα, αργίες…Ναι, να δουλέψουμε. Μα πού να δουλέψουμε; Δεν μας αναφέρει. Να μας πάρουν στα ΚΕΠ , σε δημόσιες υπηρεσίες, σε τράπεζες μήπως, και όταν αρχίζει η σχολική χρονιά να ξαναφοράμε το κουστούμι του δασκάλου; Διότι να δουλέψουμε με παιδιά καλοκαιριάτικα, χριστουγεννιάτικα κτλ δεν γίνεται, καθώς τα παιδιά χρειάζονται για παιδαγωγικούς, αναπτυξιακούς και ψυχολογικούς λόγους αυτές τις διακοπές. Μήπως λοιπόν πρέπει να κουβαλάμε τα παιδιά, βλάπτοντάς τα, και αυτές τις μέρες μόνο και μόνο για να αποδείξουμε ότι άμα θέλουμε μπορούμε να δουλέψουμε και περισσότερο;
    Πάντως θα πρέπει λίγο εδώ να θυμηθούμε μια φράση που από την αρχαιότητα αποδεικνύει καθημερινά την αξία της «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» …
    Η λύση αγαπητέ συνάδελφε δεν είναι οι περισσότερες ώρες , μέρες και μήνες διδασκαλίας-εργασίας.
    Η λύση είναι η εξής : Συναρπάστε του μαθητές σας αγαπητέ συνάδελφε, δείξτε τους ότι η γνώση και η μάθηση δεν είναι ένα κομμάτι χαρτί που πρέπει να μάθουν ή να συμπληρώσουν,κάντε την τάξη σας καράβι, διαστημόπλοιο, σχεδία,ονειροπαγίδα, και αρχίστε τα ταξίδια . Κάντε τους να ανυπομονούν να έρθουν στο σχολείο , δείξτε τους τον ουρανό, μην φοβηθείτε να παίξετε μαζί τους, να γελάσετε μαζί τους .
    Κι όταν πια νιώσετε αυτό το γέμισμα στην ψυχή σας , που πολλές φορές μοιάζει με αγκάθι όταν παλεύετε μαζί τους για να τα βοηθήσετε και άλλες φορές μοιάζει με μια θάλασσα ευτυχίας και ικανοποίησης για αυτά που βλέπετε στα μάτια τους και στην πρόοδό τους, τότε πιστέψτε με δεν θα σας ξανανοιάξει ποτέ τι λένε οι άλλοι για το επάγγελμά μας.
    Γιατί εσείς θα έχετε κάνει τους μαθητές σας ευτυχισμένους, άξιους αγωνιστές και ταξιδευτές της γνώσης και της επιστήμης.
    Κι όταν με το καλό σας αφήσουν και πάνε στο γυμνάσιο ή σε άλλη τάξη , βάλτε τα δυνατά σας για να ξαναπεράσετε τα ίδια με τους νέους σας «ναύτες».
    Μην σας απασχολεί λοιπόν τι λένε για το επάγγελμά μας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, σκύψτε στις ανάγκες του κάθε μαθητή σας, αποδεχτείτε τους όλους, φτιάξτε την πορεία σας με πυξίδα την αγάπη και γνώμονα την αποδοχή και τη σκληρή δουλειά και αφήστε τις αργίες σας όπως είναι. Γιατί αν τα κάνετε όλα αυτά οι αργίες σας θα σας χρειαστούν για να ξεκουραστείτε , να διαβάσετε να προετοιμαστείτε για την κάθε νέα και συναρπαστική χρονιά.
    Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε αυτή τη μιζέρια που χαρακτηρίζει πολλούς από εμάς και πολλά από τα σχολεία μας.
    Κι αν το αλλάξουμε αυτό , τότε θα αλλάξουμε και την κοινωνία .
    Χτες ήρθε η μητέρα ενός μαθητή μου. Έχω καινούρια τάξη φέτος. Μου είπε λοιπόν προβληματισμένη , έως και στενοχωρημένη μπορώ να σας πω. «Κύριε Γιώργο το παιδί μου είναι ενθουσιασμένο με το σχολείο. Ξέρει τα μαθήματά του χωρίς να τα διαβάσει. Τον εξετάζω και μου τα λέει σωστά, χωρίς να διαβάζει πολλή ώρα. Τι συμβαίνει;»
    Αυτό είναι . Η μητέρα δεν μπορεί να πιστέψει ότι το παιδί της μπορεί να είναι ευτυχισμένο στο σχολείο και να αποδίδει. Έχουμε μάθει να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε μόνο με νεύρα, πίεση και άγχος.
    …Της απάντησα πως για μένα είναι ξεχωριστό που το παιδί της νοιώθει έτσι και ότι μάλλον θα έπρεπε να χαίρεται. Τότε έλαμψε το πρόσωπό της και παραδέχτηκε πως πρέπει να γίνεται κάτι καλό στην τάξη».
    Πολλοί από εμάς προσπαθούμε κι αγωνιζόμαστε για να αλλάξουμε τα πράγματα. Μας χτυπούν και μας χλευάζουν καθημερινά, όχι μόνο άνθρωποι από άλλα επαγγέλματα αλλά κι από το δικό μας, μας υποτιμούν και προσπαθούν με βεβιασμένα και γενικά συμπεράσματα να μας αποδείξουν πως δεν έχει μέλλον ο αγώνας μας.
    Εγώ πάντως , αγαπητέ συνάδελφε , σας υπόσχομαι να συνεχίσω να αγωνίζομαι κι ας λένε ό,τι θέλουν. Εγώ, όταν τους ακούω, θα χαμογελώ , θα τους δίνω το χέρι μου και θα τους συστήνομαι: Πατσουλάκης Γεώργιος-Δάσκαλος

    • Ο/Η yannism λέει:

      Χωρίς παρεξήγηση απαντάς σε πράγματα που δεν έχω πει. Για παράδειγμα λες ότι θα συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Μπράβο σου και καλά θα κάνεις! Αυτό λέω κι εγώ να κάνεις, δε λέω κάτι διαφορετικό. Θέλω όμως ο αγώνας να είναι πιο αποτελεσματικός. Να κερδίσουμε περισσότερα. Διάβασε και τα σχόλια και θα καταλάβεις τι εννοώ. Αν εσύ πιστεύεις ότι με την απεργία μπορούμε να κερδίσουμε περισσότερα, δικαίωμά σου. Μπορεί στα επόμενα 100 χρόνια να το καταφέρουμε. Σύντομα πάντως δεν το βλέπω και νομίζω ότι σε αυτό συμφωνούμε. Και τέλος πάντων δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπερασπίζεστε τόσο πολύ την απεργία, αφού δεν έχουμε καταφέρει τίποτα τόσα χρόνια. Για πόσο καιρό ακόμα πρέπει να δοκιμάζουμε τον συγκεκριμένο τρόπο αγώνα, μέχρι να αποδεχτείτε ότι μάλλον δεν λειτουργεί; 20, 30 χρόνια; Πόσο; Δεν είναι ειρωνική ή ρητορική η ερώτησή μου. Αλήθεια σε ρωτάει πόσο ακόμα πρέπει να δοκιμάσουμε την απεργία για να αποδείξουμε ότι δε λειτουργεί.

      Ποιος σου είπε να τα πήξεις στις φωτοτυπίες τα παιδιά; Κακώς! Ποιος είπε να δουλέψουμε σε τράπεζες; Εγώ πάντως όχι και το θεωρώ απαράδεκτο. Η πιο απλή μορφή εργασίας στην περίοδο των διακοπών είναι η ενδοσκόπηση, η αυτοκριτική, η αυτοεπιμόρφωση. Να κάτσει δηλαδή ο εκπαιδευτικός κάμποσες ώρες την ημέρα το καλοκαιράκι να δει πού νιώθει ότι έχει κενά, ποια είναι τα σφάλματά του, που μπορεί να αναζητήσει βοήθεια, τι διαφορετικό θα ήθελε να κάνει του χρόνου, να αναζητήσει ανθρώπους για να συνεργαστεί, να σκεφτεί τι καινούριο θα ήθελε να τολμήσει, τι πρέπει να αλλάξει για να βοηθήσει τους αδύναμους μαθητές, τι πρέπει να αλλάξει για να βοηθήσει τους χαρισματικούς μαθητές, πώς μπορεί να μετατρέψει την ευέλικτη ζώνη σε κάτι χρήσιμο, πώς μπορεί να διδάξει καλύτερα τον γραπτό λόγο, την ορθογραφία, την ανάγνωση, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες κ.τ.λ. Δεν το θεωρώ εύκολη δουλειά. Και σίγουρα είναι πολύ πιο κουραστική και εποικοδομητική από τη δουλειά στο Δημαρχείο…

      Επίσης, δε λέω να δουλέψουμε περισσότερο για τους γονείς. Για τα παιδιά πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο.

      Εγώ αυτά υποστηρίζω. Αν διαφωνείς μου το λες.

      • Ο/Η Γιώργος Πατσουλάκης λέει:

        Yiannism. Διάβασα την απάντησή σου .
        Τη θεωρώ άστοχη, για τους εξής λόγους:

        α) Αφιερώνεις την 1η σου παράγραφο μιλώντας κατά της απεργίας , λέγοντας ότι εγώ την υποστηρίζω και την υπερασπίζομαι. Αν διάβασες λοιπόν το σχόλιό μου θα δεις ότι δεν ανέφερα ούτε μια φορά τη λέξη απεργία…
        Εσκεμμένα δεν μίλησα γιατί είναι ένα μεγάλο θέμα και ήθελα να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου , πρώτα σε άλλα θέματα που έγραφες.

        β)Λες ότι απαντάω σε πράγματα που δεν έχεις πει. Μα φυσικά ,αν γράφεις με τόσες ανακρίβειες και τα νοήματά σου έχουν κενά, είναι λογικό να παρερμηνεύονται. Έπρεπε λοιπόν να ήσουν πιο σαφής όταν είπες πως πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο και να γίνεις πιο συγκεκριμένος.
        Βέβαια, εξηγείς απαντώντας σε μένα ,πως όταν εννοείς για περισσότερη δουλειά μιλάς να κάτσει ο εκπαιδευτικός σπίτι του και να κάνει ενδοσκόπηση, η αυτοκριτική, η αυτοεπιμόρφωση…
        Μάλιστα ….
        Είμαι βέβαιος λοιπόν, πως αν πεις σε κάποιον από αυτούς ότι εσύ θα κάτσεις 75μέρες το Καλοκαίρι σπίτι σου και θα δουλέψεις σκληρά κάνοντας αυτογνωσία, αυτοεπιμόρφωση , αυτοκριτική και ενδοσκόπηση θα μετανιώσουν πικρά που σε κατηγόρησαν για το ότι δεν δουλεύεις…

        γ)Τέλος , θα ήθελα να σου θυμίσω πως η άποψή σου είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι ο κόσμος σέβεται και αγαπά τους δασκάλους του και των παιδιών του.

        Ελπίζω κάποια στιγμή να αντιληφθείς και αυτή τη μισή αλήθεια παρά να προσπαθείς να αποδείξεις την αξία σου σε ανθρώπους που προσπαθούν να σε υποβιβάσουν!

        Υ.Γ. Α, και κατά τη γνώμη μου καλό θα είναι όταν απαντάς σε αναγνώστες σου να χρησιμοποιείς το ονοματεπώνυμό σου , όπως και αυτοί.

      • Ο/Η yannism λέει:

        α) Όταν είσαι έτοιμος να την γράψεις την άποψή σου.

        β) Από σένα παρερμηνεύονται, δεν παρερμηνεύονται από όλους. Αν πίστευες ότι δεν κατάλαβες κάτι μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο να ρωτούσες. Μπορεί κι όχι βέβαια. Δεν επιμένω σε αυτό. Επίσης, δεν ξέρω κανένα επιστημονικό επάγγελμα να μην το κάνει αυτό. Να διαβάζει δηλαδή συστηματικά για πολλές ώρες. Ή τουλάχιστον θα θέλαμε να το κάνουν οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί μηχανικοί και οι υπόλοιποι. Νομίζω ότι είναι αυτονόητη η συγκεκριμένη πρακτική. Από την άλλη, αν πρόσεξες, είπα ότι είναι ο πιο απλός τρόπος. Δεν είπα ότι είναι ο μόνος. Λ.χ. θα μπορούσαμε να επεξεργαζόμαστε ερευνητικά δεδομένα που έχουμε συλλέξει όλη τη χρονιά και να τα δημοσιεύουμε. Άλλη μια αυτονόητη πρακτική για τα επιστημονικά επαγγέλματα. Τώρα δεν ξέρω αν κι αυτό σου φαίνεται ξεκούραστο. Εμένα δε μου φαίνεται πάντως. Ή να κρίνουμε ερευνητικές εργασίες φίλων πριν δημοσιευτούν. Και αυτά όμως είναι μερικές επιλογές από τις πολλές που έχουμε στον χρόνο των διακοπών. Αν τα μαζέψεις όλα μαζί, αθροίζονται πολλές ώρες την ημέρα. Καμιά σχέση δηλαδή με την άποψη πολλών για το καλοκαίρι των εκπαιδευτικών.

        γ) Αν αποδείξεις τη θέση σου ευχαρίστως να αλλάξω γνώμη. Με συμφέρει εξάλλου. Προτιμώ τη δική σου άποψη από τη δική μου. Αλλά πρέπει να το αποδείξεις πρώτα. Αν δεν κάνω λάθος, δεν έχεις αναφέρει κάποιο επιχείρημα.

        Υστερόγραφο: Με ενδιαφέρουν οι απόψεις κι αυτές κρίνω. Εγώ προσωπικά δε θα έγραφα κάτι διαφορετικό αν δεν αποκάλυπτες το ονοματεπώνυμό σου, που δεν μπορώ να ελέγξω αν είναι και το πραγματικό. Εξάλλου, δεν έχω συγκρατήσει το ονοματεπώνυμό σου. Δε με βοηθά να κατανοήσω καλύτερα τις απόψεις σου. Αυτό είναι και το μεγάλο προσόν του διαδικτύου: ασχολούμαστε με απόψεις και όχι με τα πρόσωπα. Στη τελική μου αυτό που μου αρέσει είναι που διαφωνείς. Μου δίνεις την ευκαιρία να σκεφτώ και να γράψω. Αν με επαινούσες, δε θα κέρδιζα τίποτα.

        Με ενδιαφέρει πιο πολύ πάντως η γνώμη σου για την απεργία παρά για το επαγγελματικό κύρος. Περιμένω.

  7. Ο/Η yannism λέει:

    Επίσης κάτι ξέχασα.

    «Είμαι βέβαιος λοιπόν, πως αν πεις σε κάποιον από αυτούς ότι εσύ θα κάτσεις 75μέρες το Καλοκαίρι σπίτι σου και θα δουλέψεις σκληρά κάνοντας αυτογνωσία, αυτοεπιμόρφωση , αυτοκριτική και ενδοσκόπηση θα μετανιώσουν πικρά που σε κατηγόρησαν για το ότι δεν δουλεύεις…»

    Το έχω πει αρκετές φορές και το έκλεισαν το στοματάκι τους…

  8. Ο/Η Γιώργος Πατσουλάκης λέει:

    Yiannism αρκετά το τραβήξαμε.
    Δεν θέλω να σου αποδείξω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και σέβονται τους δασκάλους, διότι απλούστατα αυτό δεν αποδεικνύεται αλλά βιώνεται και εύχομαι να το βιώσεις.
    Με υποτιμά το γεγονός ότι δεν πιστεύεις το όνομά μου και ότι λες πως δεν το συγκράτησες…Μα πώς δεν το συγκράτησες αφού είναι ήδη γραμμένο από πάνω από το σχόλιο μου;
    Καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σου

    • Ο/Η yannism λέει:

      Όπως θες. Αν αλλάξεις γνώμη εδώ είμαι.

      «Δεν θέλω να σου αποδείξω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και σέβονται τους δασκάλους, διότι απλούστατα αυτό δεν αποδεικνύεται αλλά βιώνεται και εύχομαι να το βιώσεις.» Έχω απαντήσει σε προηγούμενα σχόλια.

      «Με υποτιμά το γεγονός ότι δεν πιστεύεις το όνομά μου και ότι λες πως δεν το συγκράτησες…Μα πώς δεν το συγκράτησες αφού είναι ήδη γραμμένο από πάνω από το σχόλιο μου;» Λυπάμαι γι’ αυτό. Δεν ήταν στις προθέσεις μου.

      Τα λέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και θα λαμβάνετε ειδοποίηση όταν αναρτώνται νέα άρθρα.

Μαζί με 965 ακόμα followers

Κελαηδίσματα
Επενδύσεις
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Οκτωβρίου 2013
Δ T Τ T Π S S
« Σεπτ.   Νοέ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
ΑΡΧΕΙΟ
Κατηγορίες
Feedburner
Blog Stats
  • 339,192 hits
Αρέσει σε %d bloggers: