Ενδιαφέρον: Μια ενδιαφέρουσα λέξη

Κάποτε είχα μια μαθήτρια στην Ε´ που το μόνο που της άρεσε ήταν η ιππασία. Δεν της άρεσε να διαβάζει, δεν της άρεσε να ζωγραϕίζει, άντε της άρεσε να βλέπει τηλεόραση ή να παίζει στον η/υ· τίποτα όμως δε συγκρινόταν με την αγάπη της για τα άλογα. Πώς θα μπορούσα όμως ποτέ να αξιοποιήσω αυτήν την αγάπη για να της διδάξω την ύλη του σχολείου; Κι έστω ότι μπορούσα. Έστω ότι το ‘βρισκα. Με τους άλλους μαθητές τι θα έκανα; Δεν τους άρεσε η ιππασία. Θα έπαιρνα τον καθένα χωριστά και θα προσάρμοζα τη διδασκαλία μου στα ενδιαϕέροντα τους; Είναι εϕικτό;

Όχι. Πιστεύω ότι δεν κατανοούμε σωστά την έννοια του ενδιαϕέροντος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ο στόχος μας το ενδιαϕέρον των μαθητών, αλλά η δημιουργία ελκυστικών μαθημάτων. Οϕείλουμε να στηριχθούμε αλλού, όπως, λ.χ., στο ότι ξέρουμε πως οι μαθητές ενθουσιάζονται αν τους θέσουμε στόχους δύσκολους μα επιτεύξιμους. Ή ότι αυξάνεται η απόδοση όταν ο μαθητής θεωρεί ότι η αποτυχία ή η επιτυχία οϕείλεται στην προσπάθεια και όχι στην ικανότητα ή την τύχη.

Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα αξιοποιούμε όπου μπορούμε τα ενδιαϕέροντα των μαθητών μας, ειδικά αν είναι κοινά ή τόσα ώστε να μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Στην πράξη όμως δεν μπορούμε να το γενικεύσουμε: είναι μια ουτοπία που μας αποπροσανατολίζει.

Αναρτήθηκε στις Απόψεις
13 comments on “Ενδιαφέρον: Μια ενδιαφέρουσα λέξη
  1. Επειδή εκ προοιμίου γνωρίζω πως κάποια ετοιμάζει την διαφωνία της φαντάζομαι… πως σε κάποιον άλλο μαθητή αρέσουν μόνο οι σκύλοι, σε άλλον τα πουλιά, σε άλλον επίσης τα δέντρα όποτε δημιουργείς ένα περιβάλλον όπου εκφράζονται όλα τα ενδιαφέροντα σε μια ενότητα. Περιμένω την διαφωνία της και θα τοποθετηθώ.

  2. Ο/Η elenaell λέει:

    Λες και δεν ξέρει! Λοιπόν αγαπητοί μου, ξαναδιαβάζοντας το άρθρο συνεχίζω να υποστηρίζω την άποψή μου και παρά το σύντομο παρασκηνιακό τσατ, αυτό που γράφεται ως ουτοπία με βρίσκει αντίθετη.
    Ένα, ένα: οι μαθητές δεν ενθουσιάζονται με στόχους δύσκολους μα επιτεύξιμους, ενθουσιάζονται με ό,τι τους «ενθουσιάζουμε» που σημαίνει ότι εμείς πρέπει να έχουμε ενθουσιασμό σε ό,τι προτείνουμε για να «περάσει» και να λειτουργήσει.
    Φέτος στο σχολείο κάναμε το project της «δικής μας μέρας» στην οποία όλοι μας -μαθητές & δάσκαλοι- φέραμε αυτό που αγαπάμε να κάνουμε στο σχολείο για να γνωριστούμε καλύτερα και να το μοιραστούμε με τους άλλους. Πήγε εξαιρετικά παρά τις επιφυλάξεις μερικών συναδέλφων. Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν, οι γονείς το αγκάλιασαν και μέρες μετά -στην παραλία- γονιός με παιδί που έφερε την ξιφασκία-μας ευχαρίστησε που κατάφερε ο γιος του να δείξει στους φίλους τους τι κάνει και ίσως να τους συμπαρασύρει. Είχα 2 μαθήτριες που τους άρεσε η ιππασία, 1 που έκανε μονόκυκλο, και πολλά χαρούμενα παιδιά που έφεραν αυτό που αγαπούν και τις δεξιότητές του στο σχολείο. Οι συνάδελφοι που είχαν επιφυλάξεις, δήλωσαν απόλυτη συμφωνία μετά την υλοποίηση του προγράμματος.
    «Η δική μας μέρα» δεν ήθελε να διδάξει Μαθηματικά ή Φυσική, -προλαβαίνω τις αντιρρήσεις του γράφοντος- αλλά την αποδοχή, την οικειόητα, ένα πιο προσωπικό πρόσωπο του σχολείου. Όμως αν κάποιος δάσκαλος ήθελε να το εκμεταλλευτεί γλωσσικά ή διδακτικά παραπάνω θα μπορούσε να βρει τον τρόπο.
    Ακόμη, δεν μπορεί η μαθήτρια του Γιάννη ναλατρεύει μόνο την ιππασία αλλά και έτσι, σίγουρα μπορεί να εκφραστεί για αυτήν, να την ψάξει περισσότερο, να εμβαθύνει, αλλά και να δοκιμάσει και άλλα πράγματα -γι’ αυτό άλλωστε δεν είναι το σχολείο;
    Φυσικά και πρέπει να δημιουργούμε ελκυστικά μαθήματα!
    Αλλά αυτό θα γίνεται στη βάση των ενδιαφερόντων των μαθητών ή στο να δημιουργούμε περιέργεια και ενδιαφέρον για κάτι που μέχρι τώρα δεν ήξεραν και θέλουν να μάθουν και να διερευνήσουν.
    Η φράση: δίδαξέ τους ανάλογα με το ενδιαφέρον τους -δε σημαίνει αν ενδιαφέρεται για την ιππασία κάνε μαθηματικά με βάση την ιππασία. Ουσιαστικά σημαίνει βρες το νόημα για αυτά και σύνδεσέ τα με την καθημερινή ζωή ή τα παιχνίδια τους ώστε να κρατηθεί το κίνητρό τους και η θέληση τους για μάθηση.
    Δεν μας αποπροσανατολίζει αλλά διευκολύνει στο να μη χάνουμε το στόχο μας.

    • Ο/Η yannism λέει:

      Πρώτα πρώτα η θέση «οι μαθητές δεν ενθουσιάζονται με στόχους δύσκολους μα επιτεύξιμους» είναι λάθος. Τόνοι έρευνας το έχουν αποδείξει. Δε θα ασχοληθώ άλλο με αυτό.

      Πάμε παρακάτω. Γράφεις: «Η φράση: δίδαξέ τους ανάλογα με το ενδιαφέρον τους -δε σημαίνει αν ενδιαφέρεται για την ιππασία κάνε μαθηματικά με βάση την ιππασία. Ουσιαστικά σημαίνει βρες το νόημα για αυτά και σύνδεσέ τα με την καθημερινή ζωή ή τα παιχνίδια τους ώστε να κρατηθεί το κίνητρό τους και η θέληση τους για μάθηση.» Αυτό σημαίνει. Μια χρονιά όλη η τάξη στην ευέλικτη ζώνη ήθελε να ασχοληθούμε με το δάσος. Αυτό τους άρεσε. Κι εγώ φυσικά το ακολούθησα. Απλά λέω ότι στην πράξη σπάνια μπορείς να το εκμεταλλευτείς, κάτι που αν κατάλαβα καλά υποστηρίζεις κι εσύ.

      Γράφεις: «Όμως αν κάποιος δάσκαλος ήθελε να το εκμεταλλευτεί γλωσσικά ή διδακτικά παραπάνω θα μπορούσε να βρει τον τρόπο». Ναι, ε; Ποιος; Για τράβα κάντο… Θέλω με το μονόκυκλο να μου διδάξεις τον Ιουστινιανό. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Και άντε το έκανες. Για πιάσε τώρα τα δύο με την ιππασία και όλα τα υπόλοιπα. Για φτιάξε όλο το αναλυτικό πρόγραμμα του Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου με βάση το μονόκυκλο. Είναι αδύνατον. Νομίζω και ότι συμφωνείς, όποτε, αν είναι έτσι, ας μην το αναλύσουμε άλλο.

      Γράφεις: «Ουσιαστικά σημαίνει βρες το νόημα για αυτά και σύνδεσέ τα με την καθημερινή ζωή ή τα παιχνίδια τους ώστε να κρατηθεί το κίνητρό τους και η θέληση τους για μάθηση». Έλα που υπάρχουν και αντικείμενα στο σχολείο που δεν έχουν καμιά σχέση με την καθημερινή ζωή… Π.χ., πρόσθεση κλασμάτων. Δε χρησιμοποιείται σχεδόν πουθενά. Το υποκείμενο των απρόσωπων ρημάτων και όλο το συντακτικό γενικά. Πολλά από τη φύση τους είναι άσχετα με την καθημερινότητα των παιδιών. Εκεί τι θα κάνεις; Θα τους αναπτύξει ο δάσκαλος το ενδιαφέρον, λες. Δε διαφωνώ — αλλά δε κατακρίνω αυτή τη θέση. Απλώς ισχυρίζομαι ότι είτε επειδή δεν είναι ενιαία τα ενδιαφέροντα των παιδιών είτε επειδή δεν μπορείς να διδάξεις τα πάντα μέσω αυτών (κάτι το οποίο απ’ ό,τι κατάλαβα το δέχεσαι) είτε επειδή υπάρχουν αντικείμενα που δεν εντάσσονται καν στην καθημερινή τους ζωή και στα ενδιαφέροντά τους, πρέπει να στραφούμε αλλού για να έχουμε τύχη.

    • Το πρόβλεψα παραπάνω. Η ομπρέλα της ενότητας λέγεται project για την Έλενα που πολύ φυσικά τα παιδιά βιωματικά θα εκφραστούν. Η στοχοθεσία πάντα είναι πιο χαλαρή όπως και οι στόχοι επιτεύξιμοι ή μη λειτουργούν στο ευρύτερο εκπαιδευτικό πλαίσιο μιας βιωματικής – επικοινωνιακής προσέγγισης. Άλλωστε σε ένα σχέδιο εργασίας σαν αυτό που παραθέτει η Έλενα σημασία δεν έχει αν θα παραχθεί στο τέλος κάποιο αποτέλεσμα και πόσο σημαντικό θα΄ναι αυτό. Σε αυτήν την εκπαιδευτική προσέγγιση ο δρόμος είναι που έχει σημασία μέσα από τα προβλήματα που θα προκύψουν, τις εμπειρίες που θα αποκτήσουν, καθώς και τις δεξιότητες που θα αναπτύξουν. Άκυρο το παράδειγμα ενός project τέτοιου βεληνεκούς που καλύπτει όλο το σχολείο.
      Η συνειδητοποίηση και ο σεβασμός της διαφορετικότητας των μαθητών (ως προς το φύλο, τις ανάγκες, τα κίνητρα, τα ενδιαφέροντα, τη μορφή νοημοσύνης, το μαθησιακό στιλ, την αυτοεκτίμηση, το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο κ.α.) δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε αποτελεσματική διδασκαλία, στην μαθήτρια με σχεδιασμό μαθημάτων που να καλύπτουν όλο το φάσμα της διαφορετικότητας των μαθητών.

  3. Ο/Η elenaell λέει:

    Πού;
    Ήμουν σίγουρη ότι θα ρωτούσες πώς θα γινόταν αυτό το διδακτικά και γλωσσικά κι έχω έτοιμη απάντηση. Μπορούν να ξεκινήσουν από εντυπώσεις, να γράψουν συναισθήματα, αλλαγή στις σχέσεις, να ψάξουν για το κάθε αγαπημένο του κάθε μαθητή και άλλες ιδέες. Πέρσι είδα έναν συνάδελφο να προτείνει μάθημα για ένα τρίμηνο -λόγω έλλειψης βιβλίων- από ένα έντυπο ανακύκλωσης του Δήμου Αγίας Παρασκευής!!! Και είχε ιδέες να τους κρατήσει εκτός βιβλίων για πολύ όλους τους μαθητές.
    Και πάμε στο αγαπημένο μου κεφάλαιο! Τα κλάσματα, τα οποία τα βρίσκω τόσο μέσα στην καθημερινότητα των μαθητών που ήταν ένα από τα λατρεμένα μου κεφάλαια για διδασκαλία. Όλα τα παιδάκια τρώνε πίτσα, αλλά ένα κομμάτι γιατί στην ζωή η μαμά δεν τους λέει φάει παιδί μου το
    1/8 της πίτσας… και πάει λέγοντας.
    Έστω ότι δεν το έλεγαν αυτό τα ΑΠ το περί ενδιαφερόντων των μαθητών και έτσι δε θα το θεωρούσες ουτοπία και αποπροσανατολιστικό. Θα σε κάλυπτε; το να έλεγε ξερά δίδαξέ τους σχήματα, κλάσματα, και μην προσπαθείς να βρεις κανένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στο μαθητή και τη γνώση γιατί ούτως ή άλλως είναι υποχρεωμένος ο μαθητής να τα μάθει.
    Το άρθρο χρειάζεται επαναδιατύπωση.

    • Ο/Η yannism λέει:

      Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Άλλο το ατομικό ενδιαφέρον του κάθε μαθητή, π.χ., το μονόκυκλο, που είναι σταθερό και μόνιμο άλλο το ότι ο μαθητής μπορεί να βρει κάτι ενδιαφέρον που συνήθως είναι εφήμερο, χωρίς να είναι υποχρεωτικό αυτό, άλλο η καθημερινή ζωή. Εγώ αναφέρομαι στο πρώτο και όχι στο δεύτερο ή στο τρίτο, Γι’ αυτό και μιλάω για την ιππασία. Αυτά που αναφέρεις εσύ ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία —το έντυπο της ανακύκλωσης, αφού δε βλέπω να αξιοποιείται κάποιο σταθερό, μόνιμο ενδιαφέρον των μαθητών, εκτός κι αν η ανακύκλωση ήταν το πάθος της τάξης, εξάλλου δεν αρνούμαι ότι μπορεί να συμβεί κάποιες φορές— ή στην τρίτη, όπως το παράδειγμα με την πίτσα.

      Καλή η πίτσα (μάλλον το κάνουμε όλοι), αλλά αν δεν ξεκολλήσεις και ποτέ, δε θα κάνεις μαθηματικά· οι μαθητές θα καταντήσουν σαν μερικά τσιγγανόπουλα που ξέρουν να κάνουν πράξεις μόνο με χρήματα κι όχι με αριθμούς. Επίσης, δεν ξέρω κανέναν που θα κατονόμαζε τα ενδιαφέροντά του και θα ανέφερε την πίτσα. Τι θα έλεγε δηλαδή; «Με ενδιαφέρει η πίτσα.», «Ένα από τα ενδιαφέροντά μου είναι η πίτσα.», «Με ενδιαφέρει προσωπικά η πίτσα.», «Η πίτσα είναι το μεγαλύτερό μου ενδιαφέρον στη ζωή.». Η πίτσα δεν ταιριάζει με το ενδιαφέρον. Άσε που η πίτσα αρέσει στα παιδιά επειδή θέλουν να τη φάνε και όχι για να κάνουν κλάσματα ή δεκαδικούς. Μάλλον τους κόβουμε την όρεξη. Τέλος, την πίτσα τη χρησιμοποιείς όχι επειδή είναι κάτι το ενδιαφέρον αλλά επειδή είναι κάτι το χειροπιαστό. Το καλύτερό μου μάθημα στα κλάσματα το έχω κάνει με ένα χαρτί Α4 ανά μαθητή όπου έπρεπε να ανακαλύψουν γιατί το 3/4 είναι μικρότερο από το 9/10 χωρίς να τα μετατρέψουν σε ισοδύναμα ή δεκαδικούς και στη συνέχεια να γενικεύσουν τις παρατηρήσεις τους. Εκεί να δεις ενθουσιασμός. Πολύ μεγαλύτερος από ότι με τις πίτσες, τις τούρτες και τα σουβλάκια — μεταξύ μας δεν έχω δει ποτέ και κανέναν μεγάλο ενθουσιασμό με τις πίτσες ή τις τούρτες. Τα μονόκυκλα, οι ιππασίες, τα ποδόσφαιρα, οι χοροί, οι μουσικές, οι χαζοτηλεοπτικές εκπομπές μάς άδειασαν τη γωνιά και κάναμε ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ. Και φυσικά εστιάζω στους πιο αδύναμους μαθητές: πολύ χαμηλό επίπεδο και κανένα ενδιαφέρον για τα μαθηματικά. Ρώτα τον Σωτήρη για το πώς έκανε Φυσικές Επιστήμες φέτος. Δες αυτά που κάνει ο Κολτσάκης στο ΕΚΦΕ. Το πρότζεκτ της ιστορίας που κάναμε με τον Σωτήρη. Φοβερός ενθουσιασμός. Τα παιδιά πίστευαν ότι δεν κάναμε μάθημα. Κάναμε όμως ΙΣΤΟΡΙΑ.

      Κάποτε πρέπει να πούμε και κάποιες αλήθειες: τα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκουμε έχουν αξία από μόνα τους. Τα μαθηματικά είναι ωραία, η γλώσσα είναι ωραία, η ιστορία είναι ωραία, οι φυσικές επιστήμες είναι ωραίες — αλλά είναι ωραία όταν καταπιάνεσαι με δύσκολα προβλήματα η επίλυση των οποίων οδηγεί σε βαθιά κατανόηση. Αν τον πήζεις τον άλλο στις διαιρέσεις και στις χρονικές αντικαταστάσεις, δε φταίει η μη αξιοποίηση των ενδιαφερόντων των μαθητών. Φταίει που δεν κάνεις μαθηματικά. Φταίει που δεν κάνεις γλώσσα.

      Και μιας και σε ενδιαφέρει η καθημερινή ζωή, δεν ξέρω κανέναν μαθηματικό να κάνει από το πρωί ως το βράδυ διαιρέσεις. Εσύ ξέρεις; Κι αυτό παρμένο από την καθημερινή ζωή είναι. Γιατί δεν το μιμούμαστε;

      Μη μου πεις πάλι για την καθημερινή ζωή. Δε μιλώ γι΄αυτήν. Η αξία της είναι δεδομένη. Μιλώ για σταθερά και μόνιμα ενδιαφέροντα. Εκεί ανήκει η ιππασία.

      • Ο/Η elenaell λέει:

        Ποιος σου είπε ότι την πίτσα την έφερα ως παράδειγμα ενδιαφέροντος; Τεχνητό ήταν για να αντιληφθούν μέρος της έννοιας των κλασμάτων. Ούτε επειδή ξεκινούν από την πίτσα δε μαθαίνουν ποτέ πράξεις κλασμάτων σαν τσιγγανάκια που ανέφερες. Δε βλέπω γιατί παραπονιέσαι αφού σύμφωνα με όσα λες, με τα πρότζεκτ που έκανες, κάνατε, βλέπεις σε άλλους, δημιουργείς κίνητρα, δημιουργείς ενδιαφέροντα νέα και προκαλείς ενθουσιασμό για δύσκολους μα επιτεύξιμους στόχους.
        Στην τελική δε διαφωνώ με όσα λες στο τελευταίο σου σχόλιο.
        Δε συμφωνώ με την ουτοπία, το άρθρο θέλει αναθεώρηση.

  4. Ο/Η yannism λέει:

    Οκ. Τι θα ήθελες να γράψω; Για να το ξεδιαλύνουμε κι αυτό το σημείο σε ρωτάω.

    Όσον αφορά τις πίτσες, εννοώ ότι δεν πρέπει να κολλήσεις μόνο με τις πίτσες αλλά να χρησιμοποιήσεις κι άλλα αντικείμενα, ώστε στο τέλος να σχηματίσουν τα μικρά την αφηρημένη έννοια του κλάσματος. Αλλά ας μην το συνεχίσουμε, είναι εκτός θέματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και θα λαμβάνετε ειδοποίηση όταν αναρτώνται νέα άρθρα.

Μαζί με 965 ακόμα followers

Κελαηδίσματα
Επενδύσεις
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Ιουνίου 2012
Δ T Τ T Π S S
« May   Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
ΑΡΧΕΙΟ
Κατηγορίες
Feedburner
Blog Stats
  • 339,428 hits
Αρέσει σε %d bloggers: