Ο Τάκης Μίχας για την εκπαίδευση

Διάβασα ένα άρθρο του Τάκη Μίχα για την εκπαίδευση. Αναϕέρω συνοπτικά τις προτάσεις του, για όσους δεν έχουν χρόνο να το διαβάσουν:

  • Οι γονείς θα μπορούν να γράϕουν σε όποιο σχολείο θέλουν τα παιδιά τους. 
  • Τα σχολεία που αποτυγχάνουν θα κλείνουν αϕού κανείς δε θα γράϕεται σε αυτά. 
  • Οι γονείς στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα μπορούν να δημιουργούν σχολεία σύμϕωνα με τις αξίες τους. 
  •  Με αυτά τα μέτρα θα δοθεί η δυνατότητα να καινοτομήσουν οι εκπαιδευτικοί και να αναδειχτούν οι καλύτεροι. 

Θα ξεκινήσω από το κλείσιμο των σχολείων. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι σε κάποιο σχολείο τα πράγματα δεν πάνε καλά και κλείνει. Προϕανώς, οι εκπαιδευτικοί θα απολυθούν, αϕού με κλειστό το σχολείο πού θα βρουν δουλειά; Ας δεχτούμε ότι κι αυτό το μέτρο είναι σωστό. Τα παιδιά με τη σειρά τους θα πάνε σε άλλα σχολεία. Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα: Πόσο μακριά θα είναι από το σπίτι τους; Θα χωράνε όλοι οι μαθητές στο νέο σχολείο; Δε θα πέσει το επίπεδο του νέου σχολείου, μιας και οι νεοεισερχόμενοι θα είναι χαμηλότερου επιπέδου; Θα κλείσει κι αυτό επειδή θα πέσει το επίπεδο; Και τέλος πάντων γιατί να πληρώνουν τα παιδιά την ανικανότητα των εκπαιδευτικών;

Προτού όμως προβούμε σε τέτοια δραστικά μέτρα, πρέπει να βρούμε έγκυρα και αξιόπιστα επιστημονικά εργαλεία αξιολόγησης των σχολείων. Τι προτείνει ο Τάκης Μίχας; Να επωμισθούν τη συγκεκριμένη δουλειά οι γονείς. Κι από πότε οι γονείς έγιναν ειδικοί στα παιδαγωγικά ζητήματα; Αν είναι έτσι γιατί δεν κρίνουν και τους παιδίατρους; Στους χειρότερους, μάλιστα, να τους παίρνουν και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Το ίδιο να ισχύσει και για τους παιδοψυχολόγους, τους παιδοψυχίατρους, τους κοινωνικούς λειτουργούς, τους δικαστές ανηλίκων, ακόμα και τα ϕάρμακα που απευθύνονται σε παιδιά. Γιατί δεν το κάνουμε; Γιατί δεν είναι δυνατόν την ποιότητα ενός επιστήμονα να την κρίνουν άτομα που δε γνωρίζουν την επιστήμη του και δεν έχουν ασκήσει το επάγγελμά του.

Οι παρεμβάσεις των γονιών δε σταματούν εκεί. Ειδικά στην πρωτοβάθμια θα μπορούν να δημιουργούν σχολεία σύμϕωνα με τις προσωπικές τους αξίες. Κατ’ αρχήν, οϕείλουμε να δεχτούμε ότι σχολεία που ξεϕεύγουν από τον αυστηρό έλεγχο του Υπουργείου λείπουν από την Ελλάδα. Πώς όμως είναι δυνατόν να καινοτομήσεις κάπου, γιατί περί καινοτομίας πρόκειται, όταν δεν έχεις το αντίστοιχο επιστημονικό υπόβαθρο; Έχουν καινοτομήσει ποτέ οι γονείς σε τομείς, όπως η Παιδιατρική, η Παιδοψυχολογία ή σε οποιονδήποτε άλλον επιστημονικό χώρο ασχολείται με το παιδί, για να καινοτομήσουν στην Παιδαγωγική; Η τεράστια αγάπη που έχουμε για τα παιδιά μας δε μας καθιστά γνώστες των πάντων. Απεναντίας, το συγκεκριμένο δικαίωμα πρέπει να δοθεί στους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι είναι δυνατόν να έχουν πρωτότυπες και δημιουργικές ιδέες. Αυτή είναι η δουλειά μας άλλωστε. Ας το καταλάβουν όλοι. Ας καταλάβει κάποτε η κοινωνία ότι είμαστε επιστήμονες και ό,τι ισχύει για τους υπόλοιπους ισχύει και για μας. Γιατί διαρκώς μας υποβαθμίζουν;

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Απόψεις
4 comments on “Ο Τάκης Μίχας για την εκπαίδευση
  1. Ο/Η Achilleas λέει:

    Αν και συμφωνώ σε σημεία με όσα γράφεις, νομίζω πως αναλώνεσαι σε εύκολη κριτική. Όσα περιγράφεις στην πρώτη παράγραφο μπορούν εύκολα να λυθούν εφαρμόζοντας καλή θέληση και κοινή λογική, οπότε δε θα σταθώ σε αυτά.

    Θεωρώ όμως ιδιαίτερα ατυχή θεωρώ την αναλογία που επιχειρείται με τους γιατρούς: Μολονότι δεν έχω ιατρικές γνώσεις ώστε να αξιολογώ την παιδίατρό μας, θεωρώ αυτονόητο δικαίωμά μου να συμβουλεύομαι όποιον γιατρό θέλω και με όποια κριτήρια θεωρώ εγώ σημαντικά. Την ίδια δυνατότητα επιλογής που έχω σε ό,τι αφορά την υγεία του παιδιού μου, θεωρώ πως τη δικαιούμαι και σε ό,τι αφορά την παιδεία του. Ας το θέσω και αντίστροφα: Σκέψου ένα σύστημα υγείας όπου το κάθε νεογνό θα το χρέωνε ο κατά τόπους Ιατρικός Σύλλογος ή το Υπουργείο σε έναν παιδίατρο, γιατί -λέει- ως γονέας είμαι ανίκανος να επιλέξω σωστά, υπάρχει και ο κίνδυνος μερικοί παιδίατροι να μην έχουν δουλειά, και δεν πρέπει να δημιουργούνται και ουρές στις αίθουσες αναμονής. Εγώ προσωπικά θα θεωρούσα ότι κάτι τέτοιο προσβάλλει βάναυσα τα δικαιώματά μου, και νομίζω δεν είμαι ο μόνος.

    Την ευθύνη για την ανατροφή του παιδιού μου την έχω εγώ, όχι τα τρία σχολεία όπου θα φοιτήσει, ούτε οι δεκάδες εκπαιδευτικοί που θα συναντήσει μεγαλώνοντας (των οποίων την επιστημοσύνη δεν αμφισβητώ). Η ευθύνη όμως είναι άρρηκτα δεμένη με τη δυνατότητα επιλογής.

    • Ο/Η yannism λέει:

      Το σκεπτικό της πρώτης παραγράφου είναι το εξής: γιατί να ταλαιπωρούνται οι μαθητές από την ανικανότητα των εκπαιδευτικών; Όσοι δεν κάνουν να πάνε σπίτι τους και να αντικατασταθούν από άλλους ικανότερους. Πολύ απλό. Δεν ξέρω αν διαφωνείς με αυτό που προτείνω.

      Όσον αφορά την αναλογία με τους γιατρούς. Κατ’ αρχήν δεν αφορά μόνο τους γιατρούς αλλά όλα τα επαγγέλματα που ασχολούνται με τα παιδιά. Δε βλέπω να κλείνουν παιδιατρικά νοσοκομεία ή δικαστήρια ανηλίκων ούτε να το ζητάει η κοινωνία.

      Από την άλλη, προφανώς όλοι κρίνουμε τους πάντες. Είναι αναπόφευκτο. Από όσο ξέρω όμως όταν διακυβεύεται η ζωή ενός παιδιού δεν έχει δικαίωμα ο γονιός να αρνηθεί τη θεραπεία που του προτείνει η ιατρική κοινότητα. Φαντάσου για παράδειγμα ένας γονιός να απαγορεύσει τις μεταγγίσεις στο παιδί του που έχει μεσογειακή αναιμία (μη σου φανεί απίθανο· οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι κατά των μεταγγίσεων). Είναι παράλογο.

      Στην ιατρική οι θεραπείες δημιουργούνται και κρίνονται από τους γιατρούς όχι από τους γονείς. Υπάρχουν περιπτώσεις που το κοινό τις αρνήθηκε και τα αποτελέσματα ήταν άκρως επικίνδυνα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η μη χρήση προφυλακτικού στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Το πληρώνουν ακριβά: το AIDS θερίζει. Στην Αμερική έχουν επιδημία κοκκύτη επειδή αρκετοί γονείς αρνούνται τον εμβολιασμό. Παιδιά πεθάνουν από αυτές τις ανοησίες.

      Αυτό που ζητώ είναι να ισχύσουν τα ίδια και στην εκπαίδευση. Προφανώς τους γενικούς στόχους της εκπαίδευσης τούς ορίζει η κοινωνία. Δεν μπορούμε εμείς οι δάσκαλοι να κάνουμε τα παιδιά σας μουσουλμάνους. Το πώς όμως υλοποιούνται πρέπει να το ορίζει η επιστημονική κοινότητα αλλιώς δεν πρόκειται να επιτευχθούν ποτέ. Να το πω αλλιώς: εσύ θες να μάθεις το παιδί σου μαθηματικά, εγώ ξέρω τι πρέπει να μάθει και πώς πρέπει να τα διδαχτεί. Αν αρχίζεις να μου λες εσύ πώς θα γίνει η δουλειά, το παιδί σου την πάτησε. Έπεσες σε άσχετο. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείς να με κρίνεις: διάβασε παιδαγωγικά και εξάσκησε το επάγγελμα. Μη μου πεις ότι τότε η γνώμη σου θα έχει την ίδια βαρύτητα με τώρα.

      ΥΣ

      Γράφεις:«γιατί -λέει- ως γονέας είμαι ανίκανος να επιλέξω σωστά, υπάρχει και ο κίνδυνος μερικοί παιδίατροι να μην έχουν δουλειά, και δεν πρέπει να δημιουργούνται και ουρές στις αίθουσες αναμονής.»

      Δεν είναι αυτά τα κριτήρια με τα οποία κάποιο παιδί πάει στο σχολείο σήμερα και σίγουρα δε λέω να εφαρμοστούν τέτοιους είδους κριτήρια. Έχω κι εγώ παιδιά…

      • Συμφωνώ απόλυτα με τον Γιάννη και το προεκτείνω για δείτε την επικινδυνότητα του θέματος. Είμαι κοινωνικός λειτουργός άρα έχω το δικαίωμα να κρίνω ακατάλληλο ή όχι εν δυνάμει κάθε γονιό στην ανατροφή του παιδιού του. Έχω αυτό το δικαίωμα?

    • Ο/Η mcsotos λέει:

      Λέω να κανιβαλίσω τις απόψεις του κ. Μίχα:
      Τον κ. Μίχα δεν τον γνωρίζω. Με αφορμή τις δημοσιευμένες απόψεις του έκανα μια βόλτα στις προγραμματικές δηλώσεις των υποψηφίων κομμάτων. Πλήρης απογοήτευση. Παρόλα αυτά θα διατυπώσω μία απλή σκέψη. Η κοινωνία της αγοράς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μεγάλο μέρος του Δημόσιου Βίου. Φανταστείτε τι θα γινόταν παραδείγματος χάρη με τις «αρεστές» πολεοδομίες…κλπ. Επεκτείνοντάς το με την ίδια λογική θα έπρεπε να κλείσουν όλα τα τμήματα του ΚΑΤ, ενός θαυμάσιου νοσοκομείου, και να διατηρηθούν αυτά που θέλουν οι πελάτες πχ πλαστικής χειρουργικής και ιδιαίτερα της προσθετικής… Ποιος θέλει να του αφαιρέσουν έναν καρκίνο ή να του κάνουν μία κρανιοεγκεφαλική εγχείρηση; Προσθετική όμως … χιλιάδες.
      Και άλλη μία παρατήρηση
      Στην ελληνική εκπαίδευση παίζει μεγάλο ρόλο το διακύβευμα. Όταν οι μαθητές είναι στην πρωτοβάθμια οι γονείς έχουν πολύ έντονη άποψη. Στο γυμνάσιο αρχίζουν και αποστασιοποιούνται. Στο λύκειο… κάνουν τις πάπιες.Γιατί; Είναι αποτελεσματικότερη βαθμίδα το λύκειο; Νομίζω ότι συγκεντρώνει κυρίως τα πυρά κάθε χρόνο για τις «υποχρεωτικές» απουσίες, …για την ελλειπή συμμετοχή στα μαθήματα. Πώς όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Μήπως τελικά η ίδια η κοινωνία έχει την εκπαίδευση …που της αρμόζει; Μήπως η «αγορά» στηρίζεται σε αυτή την παιδεία; Είναι αυτό το μόρφωμα … παιδεία και «ο θάνατος σου η ζωή μου» … εκπαίδευση; Είναι θέμα ορισμών. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε.
      Θα μπορούσα να παραθέσω τη συμπυκνωμένη εμπειρία μου από την πρωτοβάθμια, μια και έχω δίδυμα, αλλά αυτό που με απασχολεί φέτος που ολοκληρώνουν την πρωτοβάθμια είναι … γιατί δεν είμαι αισιόδοξος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και θα λαμβάνετε ειδοποίηση όταν αναρτώνται νέα άρθρα.

Μαζί με 966 ακόμα followers

Κελαηδίσματα
Επενδύσεις
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Απρίλιος 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
ΑΡΧΕΙΟ
Κατηγορίες
Feedburner
Blog Stats
  • 344,440 hits
Αρέσει σε %d bloggers: