Το σκιουράκι… Μία διδακτική ιστορία!

Ας ξεκινήσουμε την εβδομάδα μας αισιόδοξα…

Το βίντεο αυτό πριν από καιρό κυκλοφόρησε μέσω email… Διασκεδάσαμε πολύ με τη ‘διατεταγμένη υπηρεσία “των φοιτητών του πανεπιστημίου να βοηθήσουν το σκιουράκι.

Πολλοί θεωρούν ότι αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα ομαδικής συν-εργασίας. Πραγματικά αν δούμε το αποτέλεσμα σίγουρα συν-εργάστηκαν πολλοί για να πάρουμε το συγκεκριμένο οπτικό αποτέλεσμα.

Θεωρώ ότι υπάρχει μία ισχυρότερη μεταφορά. Η “μαμά” προσπαθεί να μάθει στο “σκιουράκι” της πώς να ξεπεράσει το εμπόδιο του τοίχου. Και δεν τα καταφέρνει.

Προσωπικά διακρίνω ότι είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα της “σκαλωσιάς” για την οποία μίλησε πριν 100 σχεδόν χρόνια ο Βιγκότσκι.

Εμπλέκεται ο ανθρώπινος παράγοντας, παραχωρώντας το “δικαίωμα” της δοκιμής και πλάνης. Και όταν αυτό δεν είναι αρκετό βοηθά με το σακίδιο. Παρόλο που οι σχετικές προσπάθειες είναι αποτυχημένες ο γνωστός παράγοντας κρατά μία απόσταση. ΔΕΝ παρεμβαίνει άμεσα. Όταν το “λάθος” δεν οδηγεί σε αλλαγή, ο “ανθρώπινος παράγοντας” στήνει τη σκαλωσιά.

Πέρσι παρακολούθησα τη Στασσινή να διδάσκει επoικοδομιστικά. Εξαιρετική εμπειρία. Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να κάνω το ίδιο. Φυσικά σημαντικό ρόλο παίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο διδάσκουμε. Δεν είναι εύκολο αν απλά εφαρμόζουμε τα βιβλία, μάλλον είναι πρακτικά αδύνατο. Πρακτικά όμως, μέσα από διάφορα project ή άλλα μαθήματα όπως οι φυσικές επιστήμες, έχουμε την ευκαιρία να προσπαθήσουμε να διδάξουμε με μία επoικοδομιστική προσέγγιση.  Όπως παρακολουθήσατε, μπορεί να αξίζει τον κόπο…

Αλήθεια τι γνώμη έχετε;