Σήμερα βρέθηκα με τον Κωνστατίνο… Ένα μαθητή που είχα πριν 20 χρόνια. Μιλήσαμε 2,5 ώρες, πίνοντας 2 ουζάκια έξω από το λιμάνι της Ραφήνας. Ήταν μαγικά να ακούς ένα μαθητή σου, γιατί αυτή η ιδιότητα πάντοτε θα χαρακτηρίζει τη σχέση μας, για τη ζωή του, τα όνειρά του, τις φιλοδοξίες του και τις αγωνίες του. Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε.
Δε θα ξεχάσω το Γιώργο Π. που με βρήκε στο Facebook, και μετά είδα το Δημήτρη το “υποβρύχιο”, την έκθεση των μαθητών της Αλίκης για το Θεό, τη διαφωνία με την Ιόλη για μια ταινία. Κλείνοντας θα ξεχωρίσω τη στιγμή που πήρα στην αγκαλιά μου την Αριάδνη, την κόρη της Φρόσως.
Ε! το δασκαλίκι έχει κι ωραίες στιγμές. Το θέμα είναι να κρατάς αυτά που πρέπει. Τη σωστή συνεργασία με τους συναδέλφους, τους συνεργάσιμους γονείς και τις ωραίες στιγμές της τάξης.
Για μένα μαγικά θα ήταν τα ουζάκια έξω από το λιμάνι της Ραφήνας.! Σοβαρό και αστείο. Πραγματικά, τώρα τελευταία, δηλαδή από την ΠΑΚΕ και μετά ΠΑΚΕ εποχή, οι προκλήσεις είναι πολλές αλλά και οι πιέσεις ακόμη περισσότερες, έτσι που να σου ξεφεύγουν πολλά μικροπράγματα και μικροαπολαύσεις που δίνουν τελικά νόημα στη ζωή σου. Διάβασα το προηγούμενο καλοκαίρι ένα βιβλίο (“Ο θεός των μικρών πραγμάτων”), που αναφέρεται στην αξία όλων αυτών. Σε κάποιο σημείο αναφέρει τους εξής στίχους:
“Μη χάνεις στιγμή,
εξαργύρωσε το όνειρο πριν φύγει,
πριν πεθάνει,
πριν χαθεί.
Γιατί αν χάσεις τα όνειρά σου
θάχεις χάσει την ψυχή και την καρδιά σου”
Και νομίζω ότι τα όνειρά μας απορρέουν μέσα από την απλή καθημερινότητά μας.